เมื่อสามปีก่อน - Three Years Ago
On a warm February morning three years ago today, I left my birth place in Bangkok.....
(English version below)
เมื่อสามปีก่อน ในวันที่ ๖ กุมภาพันธ์ ผมรีบเดินทางออกนอกประเทศไทย เพราะถูกแจ้งความว่า “หมิ่น” นายภูมิพลประมุขของประเทศไทย ผมต้องออกจากประเทศ ทิ้งบ้านเกิดและอาชีพการเป็นอาจารย์เพราะในประเทศไทยไม่มีระบบยุติธรรม และผมจะถูกศาลเตี้ยตัดสินจำคุกเป็นเวลานาน (อ่านต่อ...)
ผมโดนดำเนินคดี 112 เพราะผมเขียนหนังสือวิจารณ์รัฐประหาร ๑๙ กันยา ในหนังสือเล่มนี้ผมเสนอว่านายภูมิพลผู้เป็นประมุข สนับสนุนรัฐประหาร สาเหตุที่ผมมั่นใจตรงนี้ก็เพราะทหารอ้างชื่อนายภูมิพลด้วยวาจาและโบสีเหลือง เพื่อให้ความชอบธรรมกับรัฐประหาร มีการถ่ายรูปหมู่กับนายภูมิพลและภรรยาด้วย และนายภูมิพลไม่วิจารณ์รัฐประหารเลยแม้แต่คำเดียว ตรงกันข้ามนายภูมิพลออกมาชมนายกรัฐมนตรีทหาร “ขิงแก่” ในภายหลัง
ในหนังสือเล่มของผม ผมวิจารณ์เศรษฐกิจพอเพียงเพราะเป็นแนวคิดที่แช่แข็งความเหลื่อมล้ำในขณะที่นายภูมิพลเป็นคนไทยที่รวยที่สุด และเป็นกษัตริย์ที่รวยที่สุดในโลกด้วย
ผมเขียนว่านายภูมิพลดูเหมือนสบายตัวเมื่อทำงานกับทหารเผด็จการ ถ้าใครศึกษาประวัติศาสตร์จะทราบดีว่านายภูมิพลเริ่มมีบทบาทจริงๆ ในการเป็นกษัตริย์ เมื่อเผด็จการสฤษดิ์ส่งเสริมเขา
ผมถามคำถามในหนังสือของผมว่าประมุขของประเทศที่ขึ้นชื่อว่า เป็นประเทศ “ประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข” ควรจะปกป้องรัฐธรรมนูญประชาธิปไตยจากการทำรัฐประหารหรือไม่
สิ่งเหล่านี้ พวกทหารมองว่า “หมิ่นกษัตริย์” แต่จริงๆ แล้วผมไม่ไดพุ่งเป้าไปที่นายภูมิพล เพราะเขาเป็นคนไร้อุดมการณ์ ไม่มีความกล้าหาญ ไม่มีอำนาจ และพร้อมจะให้ทหารใช้เขาเป็นเครื่องมือเสมอ ผมพุ่งเป้าไปที่ทหาร และทหารก็โต้ตอบด้วยกฏหมาย 112 ที่ปกป้องทหารและความชั่วของทหาร
หลังจากที่ผมออกจากประเทศไทย นายอภิสิทธิ์ ก็มาพูดที่มหาวิทยาลัยออคซ์ฟอร์ดเรื่อง “ประชาธิปไตย” ผมและเสื้อแดงหลายคนก็ไปประท้วง นายอภิสิทธิ์พูดว่าผมเป็น “คนหนีคดี” และควรกลับไปไทยเพื่อผ่าน “กระบวนการยุติธรรม”
หลังจากการอภิปรายเรื่อง “ประชาธิปไตย” ที่อคคซ์ฟอร์ดประมาณหนึ่งปี นายอภิสิทธิ์ นายประยุทธ์และพรรคพวก ก็สั่งฆ่าประชาชนผู้รักประชาธิปไตยไปเกือบ 90 ศพ
มีคนอื่นอีกที่กล่าวหาผมว่าผมหนี “ระบบยุติธรรม” แต่ตอนนี้ใครๆ ก็เห็นว่าระบบนี้ในไทยเป็นอย่างไร โดยเฉพาะในเรื่อง 112 มีคดี คุณดา ตอร์บิโด คดีอากง คดีคุณสมยศ คดีอ.สุรชัย คดีอ.สมศักดิ์ คดีคุณจีรนุช และคดีอื่นๆ อีกมากมาย และในทุกกรณีองค์กรต่างๆ ที่อ้างว่าปกป้องสิทธิมนุษยชน โดยเฉพาะคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ และพวกเอ็นจีโอ ก็เงียบเฉย และที่แย่สุดตอนนี้คือรัฐบาลเพื่อไทย ที่คนเสื้อแดงเลือกมา ก็จับมือกับทหารเพื่อใช้ 112 หนักขึ้น ดูเหมือนเราพึ่งใครไม่ได้
และคนที่ฆ่าประชาชนมือเปล่า และใช้ความรุนแรงในการล้มรัฐธรรมนูญประชาธิปไตยก็ลอยนวล ได้ดิบได้ดี นี่หรือ “ขบวนการยุติธรรม”? นี่หรือ “ประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข”? ถ้าใช่ ผมขอเลือกระบบประชาธิปไตยแบบสาธารณรัฐแทน
เมื่อก่อนพวกเราที่โชคดีพอที่จะหาทางเลี่ยงคุกได้ก็ต้องออกจากประเทศ เพราะไม่มีใครที่เราพึ่งได้นอกจากประชาชนเสื้อแดง
แต่ตอนนี้มีกระแสแห่งแสงสว่างเกิดขึ้นในสังคมเรา กระแสของนิติราษฎร์และคนที่รณรงค์ให้แก้ไข 112 พวกเราทุกคนควรจะร่วมแรงร่วมใจกัน เพื่อสนับสนุนให้ประเทศของเราพ้นจากยุคมืดสักที
Three years ago today
On a warm February morning three years ago today, I left my birth place in Bangkok, Thailand in a hurry. I was forced to leave my job as an associate professor of politics at Chulalongkorn University and give up my career. I arrived in a snow covered Britain. Three days later, journalist Duncan Campbell wrote in the British newspaper The Guardian, that I had fled Thailand at the weekend in the face of a lengthy sentence under the country's draconian lèse majesté law, which forbids criticism of the king. I was quoted as saying that I did not believe I would receive a fair trial.
I had been charged with lèse majesté for writing a book criticising the Thai Military which had staged a coup d’etat against an elected government in September 2006. In my book I stated the obvious fact that the coup d’etat had been supported by the King. After all, the coup soldiers wore yellow royalist ribbons and claimed they were protecting the Monarchy and were photographed with the King. He made no criticism of the coup. In fact he praised the junta-appointed general who became Prime Minister. I also criticised the King’s “Sufficiency Economy” which is against any income re-distribution. The King is the richest man in Thailand and the richest monarch in the world. I also stated that the Thai King seemed to be more at ease with military dictatorships than elected governments. After all, it is no secret that his career as King really took off after being promoted by a military dictator in the 1950s. Finally, in my book I also raised the question about whether the Head of State in a democracy should protect the democratic Constitution against a military coup. All those sentences were deemed to be “lèse majesté” and I could have been sentenced to 15 years for each sentence.
Before I left Thailand myself and my partner were threatened with violence and subjected to continuous insults.
In 2009, the next military appointed Prime Minsiter, Abhisit Vejjajiva, gave a talk about “Democracy” at St John’s College Oxford. I was among the many pro-democracy Red Shirts protesting at the college. Abhisit claimed that I “ran away” from the trial and that I should return to face “justice”. One year after giving his speech about “Democracy” in Oxford, Abhisit and the army generals gunned down almost 90 unarmed pro-democracy demonstrators in Bangkok.
Since I escaped from the possibility of being locked up in a Thai “Gulag” in 2009, many less fortunate people have become victims of lèse majesté and the Military. I write “the Military” because it isn’t the weak-willed and unprincipled King that is using the law. It is the Military who use the King and need the law to protect themselves.
Since I escaped, they have locked up and thrown away the key in numerous cases. There is a brave woman, nick-named Da Torpedo. She made a political speech. There is the sixty year old man who was sentenced to 20 years, supposedly for sending text messages. There is Somyot, a labour activist, who has to appear in courts up and down the country in slave-era shackles. There is Red Eagle, who is locked up on charges of managing a website. There is Surachai, an elderly activist in poor health. He made a speech too. Many have not even been tried but are refuse bail. Some, like Chiranut of Prachatai and Prof. Somsak have charges hanging over them. The list goes on and on…
Worse still, the National Human Rights Commission is silent on lèse majesté. Amnesty International is silent or dishonest about the problem, the Thai NGOs are mainly royalists and the US Government Human Rights report says that “Thailand has academic freedom”. And to top it all the present, newly elected Peua Thai Government, a descendant of the government which was kicked out by the 2006 coup, is now hand in glove with the Military in promoting the use of lèse majesté.
In Thailand people are in jail for speaking their minds. But those who murdered unarmed pro-democracy protestors are free. Those who used violence to tear up the Constitution are free. How can anyone claim with all honesty that there is “justice” in Thailand? How can anyone get a “fair trial”, especially when lèse majesté cases are held in secret?
That is why people like me and Jakrapop and anyone else who can make it out of the country had no choice but to flee. But now we are starting to see a choice. The Nitirat Group and the Campaign to Reform Lèse Majesté are building a movement of opinion against lèse majesté and the military. That is why these brave people are being threatened with violence and subjected to continuous insults from the enemies of democracy. They have also been banned from holding seminars in Thai universities. Let us all get behind this movement and give it maximum support.
Giles Ji Ungpakorn
